آیا کامپیوترهای کوانتومی نامیبیا به حداکثر توان خود می رسند؟

یکی از راه های استفاده از حداکثر ظرفیت کامپیوترهای کوانتومی استفاده از مواد مبتنی بر نور و ماده است. اکنون دانشمندان یک قدم جلوتر هستند و با موفقیت بزرگترین ذره ترکیبی نور و ماده در تاریخ را ساخته اند. این شبه ذره به نام «رایدبرگ(Rydberg) شناخته شده است که از یک ذره سنگ حاوی بلورهای اکسید مس (CU2O) از سنگ های باستانی ساخته شده است. نامیبیا است.

دانشمندان کریستال ها را از سنگ های باستانی نامیبیا جدا کردند، آنها را صیقل دادند و از موهای انسان نازک تر ساختند. سپس کریستال ها بین دو آینه قرار گرفتند تا نور را جذب کنند. نتیجه یک شبه ذره به نام پولاریتون رایدبرگ همین بود 100 بار از نمونه های قبلی بزرگتر بود.

این دستاورد ما را به ساخت یک شبیه‌ساز کوانتومی نزدیک‌تر می‌کند که می‌تواند روی این پلاریتون‌های رایدبرگ کار کند و از بیت‌های کوانتومی برای ذخیره اطلاعات به شکل صفر، یک یا اعداد بین این دو استفاده کند. «حمید اوحدیفیزیکدان ایرانی دانشگاه سنت اندروز انگلیس گفت: ساخت شبیه ساز کوانتومی با نور هدف نهایی دانشمندان این حوزه است. “ما با ایجاد قطب های Rydberg که بخش مهمی از دستیابی به این هدف است، گام بزرگی در این مسیر برداشته ایم.

طراحی مفهومی یک کامپیوتر کوانتومی

ترکیب ماده و نور در کامپیوترهای کوانتومی مهم است

آنچه در مورد قطبیت های ریدبرگ مهم است این است که آنها می توانند حالت خود را از نور به ماده و بالعکس تغییر دهند. محققان نور و ماده را به هر دو روی سکه تشبیه می کنند و پلاریتون ها فقط می توانند باشند سمت مادی تعامل داشتن. این مهم است زیرا ذرات نور آنها سریع حرکت می کنند اما با یکدیگر تعامل ندارند. ماده کندتر است، اما می تواند تعامل داشته باشد. ترکیب این ویژگی ها می تواند حداکثر توان را در اختیار کامپیوترهای کوانتومی قرار دهد.

  ارائه «دوچرخه» در سال گذشته را ببینید

قطبیت های ریدبرگ از ترکیبی از اکسیتون ها و فوتون ها تشکیل شده اند. اینجاست که پای صخره باستانی نامیبیا به میدان می‌آید: Copper Oxide One این یک نیمه هادی استیعنی اجازه می دهد الکترون ها بدون مقاومت جریان داشته باشند. اکسیتون ها ذرات خنثی الکتریکی هستند که می توانند در شرایط مناسب با ذرات سبک جفت شوند. اکسیدهای بزرگ اکسید مس تحت شرایط خاصی به نام «میکروگرانکس فابری-پروجفت شدن با فوتون ها

در مقاله‌ای که در مجله Nature Materials منتشر شده است، محققان می‌گویند این نتایج راه را برای قطبیت‌های اکسی‌تولار هموار می‌کند که دارای درجه بالایی از تعامل هستند. علاوه بر این، با این اکتشافات، می توان با استفاده از نور در تراشه ها، مطالعات بیشتری در مورد مراحل مختلف ماده انجام داد.

دیدگاهتان را بنویسید