ترس ناسا از میزان زباله های فضایی

24 سپتامبر 1401 در 8:21 ب.ظ

با افزایش چشمگیر میزان زباله های فضایی در مدار پایین زمین، ناسا نسبت به این زباله های بی فایده ابراز نگرانی کرده است.

در نیم قرن اخیر میزان زباله های فضایی در فضا به طرز چشمگیری افزایش یافته است و اگر این زباله ها از مدارهای اطراف زمین حذف نشوند، برخورد زنجیره ای این قطعات سرگردان با یکدیگر صدمات زیادی را به همراه خواهد داشت و حتی باعث ایجاد حتی یکسان می شود. ذرات بیشتر

ناسا با این حجم از شلوغی مدار پایین زمین، خطر زباله های فضایی را جدی اعلام کرده است. از آنجایی که ایالات متحده یک قانون پنج ساله برای ماهواره‌های مدار پایین زمین را در نظر می‌گیرد، ناسا اعلام کرده است که سه پروژه تحقیقاتی را برای درک مشکل رو به رشد زباله‌های فضایی و سیاست‌هایی که می‌تواند آن‌ها را کاهش دهد، تامین مالی خواهد کرد.

زباله های فضایی در واقع بقایای اجرام مختلف فضایی ساخته دست بشر هستند که به دور زمین می چرخند. به همین دلیل به آنها زباله می گویند زیرا دیگر مفید نیستند و قابل استفاده مجدد نیستند.

از قسمت هایی از کشتی ها گرفته تا قسمت هایی از کشتی که در مراحل مختلف ماموریت فضایی از آن جدا شده اند یا هر چیز دیگری که در مدار زمین مانده و دیگر کاربردی ندارد، همگی در دسته زباله های فضایی قرار می گیرند.

آشغال های فضایی

در سال 2011، ناسا گزارش داد که میزان زباله های فضایی به طور غیرقابل پیش بینی افزایش یافته و به نقطه بحران رسیده است. این مشکل امروز آنقدر حاد شده است که ناسا از آن ابراز وحشت کرده است.

خطر زباله های فضایی به ویژه زباله های ماهواره های نظامی بسیار جدی است و می تواند باعث ایجاد تنش های سیاسی و نظامی بین کشورهای فعال در فضا شود.

زباله های فضایی با سرعت متوسط ​​28000 کیلومتر در ساعت حرکت می کنند. بنابراین، حتی اگر بسیار کوچک باشند، باز هم توانایی آسیب رساندن به ماهواره ها و فضاپیماهای فعال در فضا را دارند. در سال 2014، ایستگاه فضایی بین‌المللی مجبور شد برای جلوگیری از برخورد با زباله‌های فضایی، پنج بار به مانورهای فراری متوسل شود.

  Nutting برای رقابت با آیفون اپل وارد بازار آمریکا می شود

بر اساس دستورالعمل های اجرا شده توسط ناسا، اگر احتمال برخورد زباله های فضایی به ایستگاه فضایی بین المللی یا یک فضاپیما بیش از یک در صد هزار باشد، فضاپیما همچنان باید برای تغییر مسیر مانور دهد. ناسا هشدار داده است که بیش از 20000 قطعه فضایی بزرگتر از یک توپ تنیس و بیش از نیم میلیون قطعه بزرگتر از سنگ مرمر در مدار پایین زمین پراکنده شده اند.

آشغال های فضایی

زباله های فضایی در حال حاضر ایستگاه فضایی بین المللی، شاتل های فضایی و فضاپیماهای سرنشین دار را تهدید می کند. آژانس های فضایی آمریکا و روسیه بیش از 23000 جرم بزرگتر از ده سانتی متر را در فضا مشاهده می کنند. با این حال، به نظر می رسد نیم میلیارد ذره کوچکتر از ده سانتی متر و تریلیون ها ذره کوچکتر در فضای اطراف زمین در گردش هستند.

علاوه بر این، با افزایش تعداد ماهواره ها در مدار پایین زمین (LEO)، زباله های فضایی در حال تبدیل شدن به یک تهدید واقعی برای فضاپیماها، دسترسی به فضا و ایستگاه فضایی بین المللی و همچنین اقتصاد ساخته شده در LEO توسط شرکت هایی مانند اسپیس ایکس هستند. و آمازون است.

همانطور که ناسا اشاره می‌کند، زباله‌های فضایی عمدتاً از زباله‌های فضاپیماهای از بین رفته و مراحل پرتاب موشک تشکیل شده‌اند که همگی توسط جامعه بشری برای اکتشاف فضایی ایجاد شده‌اند. ناسا می گوید تهدید زباله های فضایی موضوعی است که همه باید جدی بگیرند. بهاویا لال، مدیر دفتر فناوری، سیاست و استراتژی در مقر ناسا می گوید: «اجرای خارج از مدار یکی از چالش های بزرگ زمان ما هستند.

  ارائه خدمات روتر بلد به کاربران تا پایان سال 1401 تضمین شده است

تحقیقات با بودجه ناسا با هدف درک پویایی محیط مداری و بررسی سیاست‌هایی برای محدود کردن تولید زباله و کاهش تأثیر زباله‌های فضایی انجام می‌شود. حفظ توانایی ما در استفاده از فضا برای اقتصاد، امنیت ملی و علم و فناوری حیاتی است. هدف این موارد تحقیقاتی کمک به درک پویایی محیط مداری است و نشان می دهد که چگونه می توانیم سیاست هایی برای محدود کردن زباله های فضایی ایجاد کنیم.

کاهش تاثیر زباله های فضایی

آشغال های فضایی

هفته گذشته، رئیس کمیسیون ارتباطات فدرال قوانین جدیدی را برای کاهش تعداد سال‌هایی که اپراتورهای ماهواره‌ای LEO باید ماهواره‌های خود را پس از اتمام مأموریت از 25 سال به 5 سال دفع کنند، پیشنهاد کرد. این پیشنهاد توسط رئیس FCC رای گیری شد.

علاوه بر این، ASTRIAgraph یک سیستم نظارت بر ترافیک فضایی است که توسط یک محقق دانشگاه تگزاس طراحی شده است. با توجه به تصاویر نشان داده شده در این نمودار، ماهواره های فعال به صورت نقاط زرد، ماهواره های غیرفعال به صورت نقاط آبی، بدنه موشک به رنگ بنفش و زباله ها و مواد طبقه بندی نشده با رنگ صورتی نشان داده شده اند.

ASTRIAgraph ناحیه بسیار شلوغ مدار زمین را نشان می دهد که انتظار می رود در آینده شلوغ تر شود. اسپیس ایکس قصد دارد ناوگان کنونی استارلینک از بیش از 2000 ماهواره را به 42000 برساند. در سال 2020، FCC پروژه Kuiper جف بزوس را برای بهره برداری از 3236 ماهواره برای رقیب آینده استارلینک اسپیس ایکس تأیید کرد. چین همچنین امیدوار است که بیش از 7800 ماهواره ارسال کند. ITU طیف فرکانس رادیویی مورد استفاده اپراتورهای ماهواره ای را مدیریت می کند.

با تمام این اتفاقات، هیچ تنظیم کننده جهانی برای کنترل تعداد ماهواره ها و زباله های فضایی ناشی از آن در فضا وجود ندارد. حسگرهای شبکه نظارت فضایی پنتاگون (SSN) 27000 قطعه زباله فضایی را ردیابی می کنند، چه ساخته دست بشر و چه شهاب سنگ ها. اگر قطر آنها دو اینچ (پنج سانتی متر) و حدود یک یارد (یک متر) در مدار پایین زمین باشد، شبکه نظارت فضایی می تواند آنها را ردیابی کند.

  کشف بزرگترین موزاییک رومی در پنجاه سال اخیر در لندن

به گفته ناسا، در مدار ژئوسنکرون، SSN تعداد بسیار بیشتری از قطعات کوچکتر زباله را در مدار نزدیک زمین ردیابی نخواهد کرد. زیرا آنها به اندازه کافی بزرگ هستند که پروازهای فضایی انسان و مأموریت های رباتیک را تهدید کنند. ناسا می گوید 23000 قطعه زباله بزرگتر از یک توپ سافت بال وجود دارد که با سرعت 17500 مایل در ساعت (28163 کیلومتر در ساعت) به دور زمین می چرخد. ASAT یا تست های ضد ماهواره نیز به مشکل زباله کمک می کند.

در سال 2007، چین به طور بحث برانگیزی از یک موشک برای انهدام یک ماهواره قدیمی هواشناسی برای آزمایش ASAT استفاده کرد. این اقدام چین منجر به ایجاد بیش از 3500 قطعه زباله بزرگ و قابل ردیابی و بسیاری دیگر از زباله های فضایی ردیابی نشده و کوچک شد. به گفته فرماندهی فضایی ایالات متحده، روسیه همچنین در نوامبر 2021 یک آزمایش صعود مستقیم ASAT انجام داد که حداقل 1500 قطعه زباله مداری قابل ردیابی را تولید کرد.

آشغال های فضایی

ناسا می گوید که گروهی از کارشناسان این سه پیشنهاد را برای رسیدگی به مشکل زباله های فضایی ارزیابی و انتخاب کردند:

  • مدیریت فضایی تطبیقی ​​و پشتیبانی تصمیم با استفاده از مدل‌های محیطی تکاملی (ارائه شده توسط ریچارد لینارس و دانیل وود از MIT و موریبا جا از دانشگاه تگزاس در آستین).
  • مدلی یکپارچه برای ارزیابی صورت های فلکی ماهواره و زباله های فضایی (ارائه شده توسط آخیل رائو از کالج میدلبری، دانیل کافین از دانشگاه کلرادو-بولدر، و برایان ویدن از بنیاد جهانی ارتباطات ایمن و زباله های فضایی).
  • ارتباط دانش و هویت عمومی (ارائه شده توسط پاتریس کهل، سرجیو آلوارز و فیلیپ متزگر از دانشگاه فلوریدا مرکزی).

دیدگاهتان را بنویسید

این سایت توسط reCAPTCHA و گوگل محافظت می‌شود حریم خصوصی و شرایط استفاده از خدمات اعمال.